Hep suskunluklarimiz ve susturduklarimiz gün gelir avaz avaz bagirmak ister.. İcimizde kirli bir su birikintisine karisip akmak isteyen o karanlik yan hep gölgesi altinda tutar bizi , biz onu susturmaya calistikca o bogar gölgesiyle ..
Gün isigi bile eskisi gibi gözlerimizi kamastiramaz olur , gölgenin o ağır koyu yani kör etmeye baslamistir bizi..
Oysa ki serbest kalsa , bizi aninda terk edecek ve hafifletecek olan o karanlik illeti ne diye zincirleriz icimize !!
Kendimizi , yüregimizi hafifletmek istiyorsak avaz avaz bagirmamız gerek ..
Bir el gelip agzimizin üzerine konanakadar , bitkin düsüp gücümüz tükenenekadar bagirmak ve en sonunda günesin altinda yeniden gökyüzündeki kuslara bakarken gözlerimizi kirpistirabilmemiz gerek ..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder